๙ : The REASON
posted on 02 Feb 2009 12:51 by kyantii[SF] The REASON
rate PG-13(?)
note เหตุเกิดเพราะเฮียเบมีเลือดกรุ้บ เอบี ( อย่าคิดแม้แต้จะโมโห ) นะคะ
อาจจะดูแปลกตา...... แต่มันอดคิดไม่ได้อ่ะ!!!!!!
เพราะเคียงข้าง...
ถึงได้ไม่คิดที่จะแยกจาก...
เพียงเพราะวันนี้มีกันและกัน
ทงยองเบยืนนิ่งงันขณะปล่อยใหเสียงแจงรายละเอียดของประธานยางกูลผ่านหูไป
'วงใหม่ที่พวกนายจะไปอยู่จะมีการจัดแรปเปอร์ใหม่สองคน'
แต่หนึ่งในนั้นไม่มีชื่อทงยองเบ
'เชวซึงฮยอนจะมาแรพคู่กับควอนจียง'
ภาพสองคนนั้นแทคมืออย่างคุ้นเคยเรียกให้บางอย่างในใจสั่นคลอน
...เพราะวันนี้มีกันและกันผมถึงไม่เคยหวั่นต่อเหตุการณ์ใดๆ
เสียงของตัวเองที่เอ่ยไว้มันย้อนกลับมาให้หวั่นใจ
ภาพวันวานที่แคยร้องเพลงด้วยกัน ..แรพ ..เต้น
...สนุกสนานไปด้วยกัน
เหมือนมันมีบางอย่างมาตีแสกหน้าจนชา...
' ทั้งหมดนี้จียงกับชั้นเป็นคนจัดการ ...มีใครมีปัญหามั้ย? '
...เพราะชื่อของคนที่คุ้นเคยถูกเอ่ยออกมา...
- - - - -
" ทำไมชั้นไม่ได้แรพคู่กับนายเหมือนเดิมล่ะจี? " น้ำเสียงกระชากตัดพ้อลอดไรฟันอย่างน่ากลัวขณะที่มือก็เผลอบีบแน่น...
" นายไม่ไว้ใจฉันแล้วเหรอ? " จียงหลุบสายตาต่ำ " บอกชั้นมาสีจี!!!! " ร่างโปร่งถูกผลักเข้ากับกำแพงอย่างแรง จียงนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด
"นี่ดีที่สุดแล้ว... " เสียงแหบแหลมตัดบทสั้นๆ ก่อนจะแทรกตัวเดินจากไป
ยองเบมองแผ่นหลังบางของร่างโปร่งอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะได้แต่กระฟัดกระเฟียดกับตัวเองอยู่คนเดียว...
ทำไมกันจี????
- - - - -
เธอคิดดีแล้วเหรอจียง?
ฮะท่านประธาน ....เสียงของยองเบเพราะมาก นั่นเป็นสิ่งที่ใครๆต่างก็รู้ดี
มากเกินกว่าจะมามัวแรพกับผมแล้ว
...
เขายังไปได้ไกล แต่ต้องไม่ใช่ในการแรพ ...กับผม
เธอเลยจะยกตำแหน่งนักร้องนำให้กับเขางั้นสิ?
ครับ ชายผู้อายุมากกว่าถอนหายใจอย่างระอา
งั้นก็ตามใจเธอ ...ชั้นเชื่อในการตัดสินใจของเธอนะ มือหนาๆตบลงที่กลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มจางๆ
ขอบคุณครับ
...
เข้าใจฉันหน่อยนะยองเบ...
ทุกสิ่งทุกอย่างฉันทำเพื่อนาย
...
หลายวันแล้วแต่ยองเบก็ยังไม่ดีขึ้น
ร่างหนาก็ยังคงกระฟัดกระเฟียดอย่างที่ไม่เคยเป็น
และจียงก็รู้ดีว่าคนตรงหน้าหัวเสียเพราะอะไร
เชวซึงฮยอนเดินฮัมเพลงเข้ามาในห้องนั่งเล่นก่อนจะพบกับใครอีกคนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา
มือหนาขยี้หัวคนร่างโปร่งอย่างหยอกๆ แต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อคนตรงหน้าไม่เล่นด้วย
เชวซึงฮยอนทรุดตัวลงนั่งข้งก่อนก่อนเสียงทุ้มต่ำจะถามเบาๆ
"เป็นอะไรเหมือนไม่ใช่มึงเลยนะ..."
"..."
"เรื่องยองเบหรอไง?"
"...อืม" เสียงแหบแหลมครางรับในลำคอนิ่งๆ แววตาลำบากใจสะท้อนทุกอย่างในหัว
เชวซึงฮยอนยิ้มให้ ก่อนะตบหัวคนตรงหน้าลงราวกับจะปลอบ...
" มึงก็งี้ทุกทีล่ะ... ชอบทำอะไรตามอำเภอใจ แถมยังไม่อธิบายให้ใครฟังอีกตังหาก " ตั้งแต่อยู่ นูถาง...ควอนจียงคนนี้ชอบทำอะไรที่คนอื่นไม่เข้าใจหรอก...
เป็นคนที่แสดงความหวังดีต่อคนอื่นไม่เก่งเลยจริงๆ
"แล้วอย่างนี้ยองเบจะมาเข้าใจมึงได้ยังไงล่ะ หืม.. ถ้ามึงไม่ยอมบอกอะไรให้มันฟังเลยน่ะ "
" ... "
"ไปเลยมึง.. ไปคุยให้รู้เรื่อง" ร่างสูงพูดขำๆก่อนจะผลักหัวทุยๆไปข้างหน้า...
จียงเขม่นคนที่กำลังผลักหัวเขาอย่างเมามันส์ ก่อนจะโถมตัวเข้าใส่อย่างหมั่นไส้
ทั้งสองหัวเราะเล่นหัวกันเสียงดัง โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีดวงตาอีกคู้หนึ่งมองมาอย่างไม่เข้าใจ...
ความรู้สึกสับสนปนน้อยใจที่แล่นขึ้นมาในอกยิ่งทำให้สับสน...
ผิดหวังและไม่เข้าใจ
เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน...ไม่เคยขาดความยับยั้งชั่งใจแบบนี้
...เวลามีควอน จียงอยู่....
มือหนาๆฉีกทึ้งผ้าม่านสีขาวสะอาดอย่างเกรี้ยวกราด ร่างแกร่งหอบหายใจจนตัวโยนเพื่อระงับคามโกรธ ...ซึ่งมันดูจะไร้ผลในตอนนี้
เขาเคยรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนอารมณ์ร้ายขนาดไหนเวลาโกรธ
......แต่มันหายไปหลังจากได้พบกับควอน จียง...
เพราะมีจียงเขาถึงได้อารมณ์เย็นลงได้ในทุกๆครั้ง
........แต่มันอาจจะไม่ใช่ครั้งนี้
เสียงเปิดประตูอย่างถือวิสาสะขัดความคิดของชายหนุ่มลงก่อนเสียงแหบแหลมจะเอ่ยแทรกความเงียบให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านอีกครั้ง
" ยองเบ.... " ภาพผ้าม่านขาดวิ่นสร้างความตื่นตระหนกให้แล่นปราดขึ้นในใจ..
"ยองเบนายทำอะไรน่ะ..." น้ำเสียงสั่นเทาอย่างหวาดกลัวเมื่อนัยน์ตาที่ฉายแววเกรี้ยวกราดเผินมองมาหา...
ร่างหนาเข้าประชิดอย่างใจเย็นขณะปากหนาก็เอ่ยไล่ต้อนด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ...
" นายไม่ไว้ใจชั้นแล้วหรอจี? "ถ้อยคำเดิมๆตอกย้ำความคิดผิดๆของร่างหนา ทีละก้าวๆ... จนตอนนี้ร่างทั้งสองห่างกันเพียงช่วงแขน
" ยองเบ...นายฟังชั้นก่อน "
"นาย......เรา ไม่ใช่เพื่อนกันแล้วเหรอจี? " ห่างกันเพียงลมหายใจ เพียงเสียงกระซิบตัดพ้อแผ่วเบาที่ข้างหู
" ไม่ใช่นะ ............ยองเบนายต้องฟังชั้น "เสียงแหบแหลมสั่นพร่าในลำคอ ความรู้สึกเหมือนถูกคุกคามเกิดขึ้นเมื่อประตูที่เป็นทางหนีสุดท้ายปิดลง...
"เพราะ เชว ซึงฮยอนใช่ไหม? เพราะไอ้หมอนั่น นายถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้.....เพราะอย่างงั้น นายถึงทิ้งชั้น..." คำพูดเอาแต่ใจที่กระซิบเครียดทำให้ใจหล่นวูบลง... ทำไมนายไม่เข้าใจชั้น...
" ไม่ ...ไม่ มันไม่เกี่ยวกับซึงฮยอนยองเบ... ฟังชั้นก่อน" ร่างโปร่งพยายามผลักอกหนาด้วยมือสั่นเทา.... จียงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะผลักคนตรงหน้าออกอย่างแรงเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนแนบลงกับซอกคอขาว
"หยุดนะยองเบ นายต้องฟังชั้น "
ไม่ใช่ว่ารังเกียจถึงได้ผลักออก....
แต่ถ้าไม่ได้อธิบายอะไรออกไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น.........
" หึ เพราะไอ้ซึงฮยอนนั่น....นายถึงเป็นได้ขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำเค่นหัวเราะอย่างดูแคลน
"ไม่นะ...ไม่ใช่"
"หมอนั่นมันเร่าร้อนขนาดชั้นเทียบไม่ติดเลยเหรอจี?"
"หา......? อะไรของนาย??" อื้อ!!!!!!!!!! แล้วริมฝีปากเรียวก็ถูกโน้มปิดด้วยุมพิตจาบจ้วง...
จิตใจเหมือนแหลกไม่มีชิ้นดีตั้งแต่ประโยคนั้นเอ่ยออกมา...
ขบคิดเทาไรก็ไม่เข้าใจ...จน " สิ่งนั้น " มันกลับมาอีกครั้ง...
" ความฉุนเฉียว " กับ " ความโกรธ "
...หลังจากหายไปร่วมหกปี....ตั้งแต่ได้พบกับควอนจียง............
ยอมรับว่าทุกๆครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ใจของเขามันจะสงบลง
แต่ถ้าหากมันกลับมาอีกครั้งเพราะควอนจียงล่ะ? เขาจะหยุดมันยังไง?
Fin part one